Avusturya karşısında iyi başlamadık oyuna... Onlar sağlı-sollu kanat akınları yaparken biz hala oyuna ısınamamış, konsantre olamamamıştık.

Hölzl’ün ilk attığı Avusturya golünde sanki birisi dokundu, uyanışa geçtik... Hölzl’ün bu golüne kalecimiz Volkan sadece seyirci kalmadı. Milli eldivenin durduğu yerde oyunu okuyamadığını, pozisyona cahil kaldığını gördüm!

Mehmet Yıldız, Sivas’ta başka; Milli Takım’da başka oynuyor... Ay-Yıldızlı forma altında ‘Yıldız’ değildi. Belki bu ilkti, gelecekte ‘Yıldız’ olmasını bekliyoruz.

Mehmet Aurelio, Colin Kazım ile bir verkaç denemesine girdi, maçı eşitleyen golü atan oldu.

Enteresandır... Bu dakikalarda Tuncay oyunda yoktu. Durdu, durdu; Gökhan Zan’ın kafayla indirdiği topu iyi değerlendirdi. ‘Öylesine bir gol attı’ dedik. Bu gole zayıf geçtik. Ama ardından gelen bir üçüncü ve de dördüncü golü vardı ki; yemin billah ediyorum, tribünde Maradona olsa ayakta alkışlardı...

Tam keyif aldığımız zaman diliminde Hölzl denen adam ikinci golünü atan olurken, sanki kalecimiz Volkan’la dalgasını da geçti. Böylesine rahat kazandığımız, hem de maçın başında yenik düştüğümüz bir mücadelede kaleci faktörü çok farklı, çok önemlidir. İyi kalecin, takımın yarısıdır. Yenmeyecek golleri kurtaran adam kaleci olmalıdır. O kurtaracak, kaçırılan gollerin yanı sıra atılanlarla kazanan olacaksın.

Fatih Terim’in bu maçtaki kenar görüntüsü stresten uzaktı... Takımına vermiş olduğu taktik varyasyonlar oyun formatına yansıdı. Maçı farklı kazanan, rakip kaleye bu kadar çok şut atan bir takımın teknik adamı değil, saha içindeki oyuncusu gibi gördüm onu... Sakin, lider ama saha kenarında ayağındaki topu iyi kullanan kaptan gibiydi.

İşte bu Fatih Terim ile biz kazansak da, kaybetsek de varlığımızı Avrupa’daki futbol sahalarında vitrine çıkarırız. Bundan daha güzel bir görüntü olmadığını da söylüyorum.

Kazanan Milli Takım’ın geleceğinin parlak olduğunu çok açık ve seçik görüyorum.