Rakip Vikingur, futbolcu bulmakta zorlanan minik bir ülkenin, asıl işlevi futbolculuk olmayan adamlardan kurulu iddiasız bir takımıydı.

Maç bir yandan temmuz ortasında zayıf rakiple oynanan hazırlık maçı niteliğindeydi; ama bir yandan da Beşiktaş’ı büyük hedeflere tırmandıracak merdivenin ilk basamağı olma ciddiyetindeydi.

Rakibin cılız olması, Beşiktaş’ı karşı sahaya yıkıverdi. Quaresma bir-iki numara çekti... Herkes coştu... Ama takım oyunu oturmuş, zengin planları olan bir takım görüntüsü vermedi Beşiktaş. Hücumda kolayca çoğalmanın değerlendirmesini iyi yapamadı. Rakibin ender ataklarında kapanmayı başaramadı.

Geneli bırakıp birkaç özele inelim.

Quaresma: Beşiktaş’ın onunla bir coşku kaynağı kazandığı kesin. Tam bir şovmen. Topu özel bir üslupla kullanıyor. Pas adresi bulmada, Google’dan daha hızlı ve daha mahir!.. Boşa kaçan, kendini gösteren arkadaşı oldu mu, topu şıp diye ona sunuyor. Mesele o boşa kaçmada... Herkes Quaresma’nın bu üstün meziyetinden yararlanamıyor. Bir de şu yanı var. Portekizli, işin hamallığına karışmıyor, top kazanmaya yüz vermiyor.

Delgado: Camdan çocuk kimliğinden çıkmış gibiydi. Schuster ona Ernst’in yanındaki ağır işlerde görev verdi. Önceleri çok çalışkandı. Ancak giderek yoruldu. Eskisi gibi çok top kaybıyla oynadı.

Nihat: Gollerle sezona başlaması çok önemli. Quaresma ile en iyi uyum kuran o idi. Takımın hücumdaki uyumsuzluğu yüzünden giderek verimden düştü. Ancak bu yıl geçen yılki tedirgin oyunu yok. Dünkü oyunu, Nihat’ı eski Nihat gibi izleyebileceğimizin bir işaretiydi.