Beşiktaş, Belediyespor karşısında Kayseri’de başlattığı ‘olabildiğince güvenli, ancak olabildiğince hücumcu, gol arayan’ bir anlayışla savaşım verdi gene.

Karşısında futbolu sert yorumlayan, Beşiktaş ne denli faulsüz oynuyorsa, o denli faulü seven ve hatta rakibin ani hücumlarını önleme ilkesi seçen bir takım vardı. İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin genel ilkesi savunmasını kalabalık tutmak, rakibe alan bırakmamaktı. Bunda da genel olarak başarılıydı.

Beşiktaş bu nedenle makul bir dönemde gol bulmalı, gol arayışını daralan zamanda büyük risklere girerek yapmak zorunda kalmamalıydı. Zira o durumda hem savunması açmak zorunluluğu doğardı hem de giderek yorulacağından geri dönüşleri zor olur, sıkıntıya girerdi.

Siyah-Beyazlı takım ilk yarıyı istediğine uygun oynadı, pozisyon vermeden, üç pozisyon üreterek ve sona doğru bir gol bularak kapadı.

Öne geçmenin rahatlığı ile ağırlaştı Beşiktaş. İBB bunu değerlendirmek için daha atak bir oyun tutturması Beşiktaş’ı uyardı ve mücadele yeniden dişe diş bir hale geldi.

Beşiktaş’ta beklenen fiziksel düşüş de olmadı. Artık her maçı mutlaka kazanmak koşulu altında oynamanın itişiyle olacak bir inanç ve isteklilik de gelmişti Beşiktaş’a. Takım oyunu kadar, bireysel toparlanmalar da göze battı. Tello bir önceki maçın formunu koruyordu. Holosko’nun çalışkanlığı göze batıcıydı.

Genç Necip’in kendini oyuna verişi, takımın iyi işleyen bir parçası durumunda oluşu da Beşiktaş adına sevindiriciydi. Takımın en iyi parçalarından biri olan Ernst’in bulunmayışı hiç fark edilmedi. Bunda her oyuncunun çalışkan olması kadar Teknik Direktör Mustafa Denizli’nin, onun yokluğuna göre takımı düzenlemesinin de rolü büyüktü.