Fenerbahçe’nin geçen seneye ve özellikle Zico dönemine göre çok net bir biçimde daha iyiye giden yegane yönü kondisyonu. Alex’li, Roberto Carlos’lu, Gökhan’lı, Mehmet Topuz’lu bir Fenerbahçe’nin kondisyonu tavan yapınca da her sıradan takımı çok rahat yeniyoruz. Ama iş Avrupa’ya, Beşiktaş’a geldiğinde, yani rakip sıradan olmanın bir adım önüne çıkınca da işler çatallaşıyor, bireysel yetenekler ve kondisyon birlikteliğinin ötesinde bir şeyler de gerekiyor. İşte orada iyi bir teknik direktör tasarımı gerekiyor ki bizde olmayan da o.

Beşiktaş Old Trafford’a giderken yani dünyanın en büyük kulübüyle oynamaya giderken Mustafa Hoca ısrarla galibiyet, sadece galibiyet amaçladıklarını söylüyordu.

Kadro ve başta da Rüştü, Mustafa Hoca’ya inandı, Beşiktaş tarihinin en güzel sahifelerinden biri yazıldı Old Trafford’da. Daum ise Avrupa’ya giderken yüzde 51-yüzde 49 gibi bir saçmalığı terennüm ederek gidiyor. Gelecek turlar ve maçlar için ise “rakiplerimizi tanımadan konuşmak doğru olmaz, çok güçlü rakipler olabilir” diyebiliyor. Böyle bir söylem ya da yaklaşım da bize kendi sahamızda Twente mağlubiyetini getiriyor.

Beşiktaş Fenerbahçe’yi 3-0 gibi çok net bir skorla yendi de ne oldu? Beşiktaş tarihinde sayısız Fener zaferi vardır, geçen hafta bunlara bir yenisi daha ekleniverdi; Beşiktaşlı olsam sevinirdim doğal olarak.

Ama herhalde Manchester United galibiyetine çok daha fazla sevinirdim.

Bir Fenerbahçeli olarak da önümüzdeki aylarda yeni Galatasaray galibiyetlerinden çok Avrupa zaferlerine sevinmek istiyorum (Galatasaray’ı yenmek çok sıradanlaştı).

İlk yapılacak iş bu sezon Roberto Carlos’u gönüllü olarak kalmaya ikna etmek.

Orta vadeli iş ise kendini Avrupa kupalarına kilitleyen bir yönetim ve teknik direktörle çalışmak.