Önceki gün Sivasspor’u Trabzonspor karşısında, dün de Beşiktaş’ı Eskişehirspor karşısında izledikten sonra, Galatasaray’ın şampiyonluk yarışına havlu attığını bir kez daha anladım.

Bir takımın şampiyon olabilmesi için her şeyden önce 90 dakika dur durak bilmeden koşması, büyük bir hırsla golü ve galibiyeti kovalaması gerekiyor. Galatasaray’da ne yazık ki bu yok. Barış, Semih, Ayhan, Mehmet Topal ve 1-2 futbolcuyu daha çıkarırsanız, geride kalanlar neredeyse sezonun bitmesini bekliyor.

Bülent Korkmaz çok iyi bir oyuncuydu; Galatasaray’a ve şampiyonluklarına çok ciddi katkıları var. Ama henüz Galatasaray’ı çalıştıracak olğunluğa ve bilgi birikimine sahip değil. Örnek vermek gerekirse, Hasan Şaş’ı sahaya sürerken zaten varlığı ile yokluğu belli olmayan Nonda’yı çıkarmak yerine, her an ikinci golü atabilecek Milan Baros’u oyundan almasını anlamak mümkün değil.

Galatasaray’ın oynadığı futbolda şöyle bir taktik var: Savunmayı ve orta sahayı sağlam tutup, bir de gol atıp üstüne yatmak. O gol pasını atacak kişi de ya Lincoln ya da iyi gününe rastlarsa Kewell!

Galatasaray Arda’nın eksikliğini ciddi biçimde hissediyor; çünkü Arda olmayınca bütün yük Lincoln’ün cılız omuzlarına kalıyor. Onda da bu işin üstesinden gelecek pek bir istek yok. Benim açımdan maçın en keyifli yanı Hasan Şaş’ı sahada görmekti.

Son sözüm Adnan Polat’a: İş işten geçtikten sonra takımı paraya boğmak yerine, Skibbelerle, Linderothlarla, Meiralarla uğraşmayıp doğru dürüst transfer yapsaydı, elini kollunu sallaya sallaya Galatasaray şampiyon olmuştu. Dün Galatasaray son dakikada yediği golle, sezon boyunca oynadığı kötü futbolun ve hoca tercinhindeki yanlışların bedelini ödedi.