Beşiktaş iki kupayı alıp, sezonu tamamladı. Hocasını gene kulüpte tuttu... Transfer ataklarına da erken başladı. İşler düzgün gidiyor görünse de; aslında pek öyle değil...

Başkan Yıldırım Demirören’in televizyonda Ahmet Çakar’la girdiği tartışmanın hem içeriği, hem şekli yanlıştı. Yıldırım; büyük bir kulüp başkanının göstermesi gereken olgunluk ve soğukkanlılık yeteneğinden uzaktı. Hatasını fark edip özür dileme pozisyonuna düşmesi, onun için hem iyi hem kötü oldu.

İyi oldu... Çünkü, özür dilemek bir erdemdir. Gerçi Demirören; ‘Yanlış anlaşıldıysam özür dilerim’ dedi ama, gene de doğru yaptı.

İyi olmadı... Çünkü, Beşiktaş Başkanı’nın (Kıvırarak da olsa) özür dileme durumunda kalması, camiayı yaraladı.

Üstelik bu pozisyon, kime karşı yaşandı? Çamur atmayı, kaba ve patavatsız konuşmayı ilke haline getirmiş birine karşı...

Sokaktaki Beşiktaşlı’nın yaralanması bu yüzden!

* * *

Mehmet Topuz’un transfer girişiminde de bir yığın usulsüzlük ve kural tanımazlık var. Bir kere Olgun Peker, FIFA lisanslı menajer değil... Uluslararası Futbol Birliği kendisinden lisans çıkarmamış kişilerlerle transfer yapılmasını açıkça suç sayıyor.

Gerçi bu kural; uluslararası transferlerle ilgili, Mehmet Topuz olayını kapsamıyor... Buna rağmen, belirlenen standartlardaki kişiler muhatap alınmalıydı.

Beşiktaş niye seçici davranmıyor?

* * *

Benim anladığım kadarıyla; kulüp iki kupa almanın getirdiği aşırı özgüvenle her sorunu kurallarına göre değil, kafasına göre çözümleme yolunu tercih ediyor. Kimseyi iplemez ve umursamaz görünüyorlar.

Bu tavır Beşiktaş’a zarar verir.

Kendilerine o kadar çok güveniyorlar ki, Bobo’yu da çok rahat ellerinden çıkardılar. Şampiyon olmak, onlara anlamsız bir gözükaralık getirdi.

Her şeyi, her istedikleri gibi yapmayı, kendilerine verilmiş bir hak gibi görüyorlar.

Kendine gel Beşiktaş!