BEBEK YÜZLÜ BAŞARILI OYUNCU

Kak Ya Provel Etim Letom/Bu Yazı Nasıl Bitirdim adlı Rus filminin iki başrol oyuncusundan Grigoriy Dobrygin de bir Berlinale keşfi. Daha önce Kara Şimşek adlı bilimkurgu-aksiyon türünde bir Rus yapımında rol alan genç aktör bebek yüzü ve atletik yapısıyla yeteneğini iyi kullanıyordu. Ses getiren dogma filmlerinden Festen/Şölen’in yönetmeni Thomas Vinterberg deneyimli Danimarkalı aktör Jacob Cedergren’i bütün karizmasını kullanabileceği bir alan açmış, filmografisi henüz üç filmden ibaret Peter Plaugborg’a da hemen hatırlanacağı bir kompozisyon çizme fırsatı sunmuş.

Örümcek Adam’ın en iyi arkadaşı Harry Osborne olarak tanıdığımız Hollywood yıldızı James Franco’yu, bir bağımsız ve deneysel yapımda (Howl) Beat Kuşağı’nın ilahlarından Allen Ginsberg’ü canlandırırken izlemek ilginçti doğrusu. Ginsberg ile yapılan söyleşilerden yola çıkılarak belgesel izlenimi verilen bölümlerde kült şairi yeniden üreten Franco şiirlerini de okudu.

SINAVI BAŞARIYLA VERDİ

Güzel sürprizlerden biri de Feo Aladağ imzalı Panorama filmi Die Fremde/Yabancı’da Sibel Kekilli’nin kızkardeşini canlandıran Almila Bağrıaçık idi. Yıllardır Berlin’de yaşayan gazeteci çift Çiğdem ve Münir Bağrıaçık’ın kızı olan Almila, ustalarının yanındaki oyunculuk sınavını başarıyla verdi. Reha Erdem’in Kozmos’u Sermet Yeşil ve onun gönlünü çelen, Annem adlı televizyon dizisinden tanınan Türkü Turan’ın potansiyellerinin de dikkat çekmiş olmasını umalım.

Efsane aktris unutulmadı

Berlinale’nin Hommage/Saygı bölümü Alman sinemasının yaşayan en büyük oyuncularından Hanna Schygulla’ya adanmıştı. Filmhaus’da ise Avusturya ve Paris’i de dolaşacak olan bir Romy Schneider sergisi vardı.

Schygulla’nın Fassbinder misali ikon kırıcı bir yönetmenin birbirinden güçlü, enerjik ve seksapeline karşı konulmaz kadınlarını canlandıran esin perisi olarak tırmandığı kariyer basamakları;  hazin ve gizemli portreler çizdiği hatta kucağına kapanılası anne rolüne bile uyabildiği bir sahanlığa ulaştı.

Almanya’da yayınlanan bir biyografisine Yıldız Gözlü Kadın adı verilen Schygulla olağanüstü filmografisiyle Berlinale’nin asıl yıldızıydı. Tek rakibi de iki salon dolusu fotoğraf, afiş, mektup, senaryo, film fragmanı ve kostümle hatırlanan Romy Schneider idi.

Dr. Daniela Sannwald’ın küratörlüğünde gerçekleştirilen sergi, bir ekran personası olarak Romy Schneider’i ikonlaştırmak yerine onun bir insan olarak hayatını ana hatlarıyla ortaya koyuyor. Schneider’in birbirinden ünlü yönetmen ve oyuncularla birçoğu çok da popüler olan filmler çevirerek, özel tasarımlar giyerek nasıl bir ikon haline geldiğini gösteriyor.

Özpetek  markalaştırır!

Yönetmen Ferzan Özpetek genç yaşlı kime rol verse İtalya’da hemen markalaşıyor. Panorama’da gösterilen Mine Vaganti/Serseri Mayınlar’da babasının makarna fabrikasının yöneten tutkulu Alba rolündeki Nicole Grimaudo da belli ki artık bir yıldız oldu. Geçen yıl Venedik Film Festivali’nde yarışan Baaria’da da rol aldı.

Cennet Sineması ile tanınan Giuseppe Tornatore’nin bu yeni başarılı yapımında Angela Molina’nın oynadığı karakterin gençlik halini canlandırdı. Ferzan Özpetek’in ailesine gay olduğunu ve işletme yerine edebiyat okuduğunu bir türlü açıklayamayan Tommaso adlı karakterini canlandırdan Ricardo Scamarcio da İtalya’nın yükselen yıldızlarından biri. Geçen yıl Berlin’de Costa Gavras’ın Yarışma Dışı gösterilen Eden is West adlı filminde Arnavut göçmen rolüyle dikkat çekmişti. 

Düş kırıklığı yaratan ünlüler

Sinemada taze yüzler bize heyecan veriyor elbette ama sevdiğimiz, beğendiğimiz oyuncuların çizgilerinden uzakta rollere ve filmlere düşmeleri de bir o kadar üzüyor bizi.

Örneğin Julianne Moore, eşine az rastlanır yetenekte ve cesarette bir oyuncu. Rol yapan birinde dürüstlük denen erdeme çok nadir rastlanır. Moore, her daim kendi gibi olarak, fiziksel dönüşümlere ihtiyaç duymadan etkileyen bir aktristir. Oysa Berlin’de yarışma dışı gösterilen The Kids Are All Right/Çocuklar İyi filminde gay eşi Annette Bening’i çocuklarının sperm donörü Mark Ruffalo ile aldatan peyzaj mimarı rolünde şaşırtıcı derecede yapay ve abartılıydı.

Ben Stiller da Amerikan bağımsız sinemasının vasat bir örneği olan Greenberg’de harcanmıştı. Ne komikti ne enerjik. İlk kez başrol fırsatı yakalamış da Woody Allen’ın nevrotik hallerini taklit ederek bir yere varmaya çalışan tanınmamış bir aktör gibiydi!

Stellan Skarsgaard’ın oyunculuğuna diyecek yoktu. Canlandırdığı hapishaneden yeni çıkmış ve kadınların cinsel nesnesi haline gelmiş, tek derdi karnını doyurmak ve oğlunun kalbini kazanmak olan otomobil tamircisi karakterine karizmasını katıyordu. Ama A Somewhat Gentle Man adlı Norveç yapımı o denli kaba ve cinsiyetçiydi ki tahammül sınırlarını aştı.

Moritz Bleibtreu,  Oskar Roehler’in ancak savurganlık olarak nitelenebilecek olan Yahudi Süs -Yükseliş ve Düşüş adlı filmindeki Nazi Propaganda Bakanı Goebbels rolünde grotesk denebilecek kadar abartılı oynuyordu. Yönetmenin tercihi böyle olsa gerek, iyisi mi biz Bleibtreu’yü arkadaşı Fatih Akın’ın filmlerine rezerve edelim! 

Alejandro Amenabar, yapımcı koltuğuna oturunca Tez ve Gözlerini Aç filmleriyle üne kavuşturduğu yakışıklı oyuncusu Eduardo Noriega’nın performansı da düşmüş. Panorama’da gösterilen El Mal Ajeno adlı filmde sakallarıyla George Clooney’e benzemiş ama kaderin bir oyunu sonucu ellerinden şifa dağıtma yeteneğine sahip olan tıp doktorunda inandırıcı olamamıştı.