Bu pazar yazısını yazmak kolay. Dört hafta önceydi. Euro 2008 ilk kez ilgimizi çekmeye başlamıştı. Cenevre’ye geldiğimizde bunun basit bir turnuva olmadığını fark etmiştik. Ne bizim basın abartıyordu...

Ne de tanıdık futbol hastaları...

Biz öyle spor işlerinden fazla anlamayız. Hatta bir keresinde Nobel almış bir iktisatçı ile de tartışıyorduk... ‘Bir top koca adamlar peşinde koşup oradan oraya vuruyor...Bir başka top koskoca zenciler bir sepetten içeri atmaya çalışıyor. Başkaları da seyrediyor. Nasıl açıklarsın?’

Bizim Nobel’li arkadaş...

‘İnsan yaşamında buna benzer çok şey var’ demişti.

***

Şimdi söyleyebiliriz ki...

Yanlış.

Evet yanlış. Euro 2008 en azından bizim ülke açısından müthiş bir olay oldu. Gazeteler yeni bir Viyana kuşatmasından bahsediyordu ya...

Viyana kuşatması yüzyıllar önce yaşanmış bir olay. Ama bizim ülke vatandaşları açısından dramatik öneme sahip bir şey. Bu olayın sonuçlanış şekli sonradan doğan milyonlarca kişinin yaşamını etkilemiş.

***

Euro 2008 henüz sonuçlanmadı. Ama geldiğimiz noktada elimizdeki sonuçlara bakıyoruz... Ve çok şeylerin değişmiş olmasını mümkün görüyoruz.

Nasıl olur?

Alt tarafı yuvarlak bir top ve peşinden koşan insanlar değil mi?

Genelde öyle. Ama bu sefer değil.

Bu sefer yaşananlar bizler gibi bir grup insanın bir şeyleri ispatlamasını sağladı.

İspatlanan...

İrade denen nesneydi.

***

İşte bu bakıma da esas önemli olan Türkiye’nin bu maçları kazanması değildi.

Zaten yabancılar da bunu ikinci planda tutuyor.

Önemli olan bir grup genç adamın güçlü rakipler karşısında ve rakip sahalarda geriye düştükten sonra...

‘Hayır!’

Deyip toparlanması ve maçları alması idi.

Tüm dünyanın beğenisini çeken bu oldu.

***

Elbette sporda kondisyon faktörü var.

Beceri var...

Bilgi var...

Hazırlıklı olmak var.

Bizim gençler anlaşılan bunların hepsinde ödevlerini iyi yapmış.

***

Ama Euro 2008’in kalıcı etkisi farklı.

Kuşkunuz olmasın ki...Euro 2008’den sonra bir zorlukla karşılaştığımızda...

‘Biz bu işi yaparız!’ demek daha kolay olacak.