Yakın tarihimizin utançlarla dolu, karanlık dönemi ‘28 Şubat Süreci’ni başlatan o meş’um muhtıranın verilişinin üzerinden tam 12 yıl geçti. Ne var ki, aradan bunca zaman geçmiş olması bu süreci başlatan zihniyetin etkinliğinin azaldığı anlamına gelmiyor. Aksine, Türkiye bugün aynı zihniyetin eseri olan başka bir karanlık girişimin, ‘Ergenekon’ tertibinin, kalıntılarını temizlemeğe çalışmakla meşgul.

Evet, ‘Ergenekon’ tertibi aslında ‘28 Şubat Süreci’nin restorasyonu çabasından başka bir şey değildir. Her ikisinin de esası, bir askeri müdahale için elverişli bir ortam yaratmak üzere kimi ‘Devlet’ kurumlarını ve toplumun bazı kesimlerini teyakkuz haline sokmak ve sivil kesimi sahte ve samimiyetsiz temalar etrafında mobilize etmektir. Şu var ki, 28 Şubat’ta esas olarak büyük medyanın gönüllü desteği sayesinde bir askeri vesayet rejiminin tesisi daha kolay mümkün olmuşken, benzer ‘yumuşak’ yöntemlerin başarılı olmak için tek başına yeterli olmadığını gören Ergenekoncular bu sefer cinayet ve sabotaj gibi yöntemlere başvuracak kadar işi ileri götürmüşlerdir.

İki olay arasındaki benzerlik ana akım medyanın tutumu bakımından da tipiktir. İlkinde özellikle yaptığı uydurma haberleri ve askerlerin meşru hükümete karşı her çıkışını manşetten destekleyen yayınlarıyla müdahaleyi hazırlama aşamasında da etkin rol almış olan büyük medya gerçi Ergenekon meselesinde daha farklı bir rol üstlenmiş görünüyor. Söz konusu kesim vesayetçi zihniyete, bu sefer Ergenekoncuların kanlı tertiplerini bile görmezden gelme veya kamunun gözünden kaçırma yoluyla destek olma yolunu seçmiştir.

Yine de Ergenekon tertibinin 28 Şubat’tan farklı olarak akamete uğramış olması anlamlıdır. Bu başarısızlığın temel nedenlerinden biri, Türkiye’nin 1999 sonundan buyana içine girdiği AB sürecinin iç politikada gitgide daha fazla etkisini göstermesidir. Bunun yanında, toplumun bazı kesimlerinin ‘28 Şubat Süreci’nde revaçta olan manipülasyonlar konusunda bir ölçüde bilinçlenmiş olması da bu sonuca yardımcı olmuş görünüyor. Ama belki daha da önemlisi, medyanın yapısında zaman içinde meydana gelen değişikliktir.

Bugün medya eskisine oranla daha çoğulcu bir yapıdadır ve bu çoğulcu yapı içinde demokrasi taraftarlığı kendisine hatırı sayılır bir yer edinmiş durumdadır. Böylece, malum ‘büyük medya’ artık kamuoyunu tek başına oluşturabilme ayrıcalığına sahip olmaktan çıkmıştır. Bu durum, demokrasi karşıtı girişimleri mazur, hatta meşru gösterme çabalarına toplumun ikna olmasını zorlaştırmaktadır. Bununla elbette medyanın bugünkü yapısının ideal, hatta problemsiz olduğunu kast etmiyorum. Yine de, kendisine ‘merkez medya’ diyen vesayetçi rejim yanlısı eski takımın bugün marjinalleşme eğilimine girmiş olması bile Türkiye’nin demokratikleşme şansı için başlı başına bir kazançtır.

‘28 Şubat Süreci’ adlı 1999 yılında yayımlanan kitabıma yazdığım Önsöz’de şöyle demiştim: ‘Ben bu kitapta’28 Şubat Süreci’ olarak bilinen döneme tanıklık ederken, siyasette, medyada, akademyada ve toplumun diğer kesimlerinde ortaya çıkan, buyruk almaya hazır, uysal, hatta dalkavukça tutumların bir askeri vesayet rejimini nasıl besleyip büyüttüğünü anlamaya yardım edecek birçok malzemeyi de okuyucunun dikkatine sunuyorum. Umuyor ve temenni ediyorum ki, Türkiye günün birinde gerçekten normal bir rejime geçerse, bu karanlık dönemin sadece açıkça destekçisi olanları değil, aynı zamanda baskılar karşısında sessiz kalmak suretiyle 28 Şubat rejimine destek verenleri de toplum olarak hatırlarız.’

On yıl sonra bugün de Ergenekon soruşturması karşısında gösterilen tutumlar bakımından aynı temenniyi yapmak istiyorum.