MİT müsteşarı Hakan Fidan ve iki mensup, KCK soruşturması çerçevesinde “şüpheli” ilan edildiler...

Konu sıcak...

Hem de netameli.

Her türlü spekülasyona ve beyin jimnastiğine açık.

Nasılsa herkes bu konuyu yazacak, bol bol okuyacaksınız... Ama Bekir meselesine kimse değinmeyecek.

Hadi şu kadarını ekleştireyim yine de:

MİT müsteşarının “şüpheli” görülmesi ve bir muhakemeye konu edilmesi, aklıma İstiklal Mahkemesi yargılamalarının bir cüzünü, bir fasilesini getirdi.

Hani, İzmir’de Ata’ya suikast tertip ettikleri gerekçesiyle bir dizi İttihatçı tutuklanıp İstiklal Mahkemesi’nin ünlü yargıcı Kel Ali’nin (Çetinkaya’nın) karşısına çıkarılır ya...

Bir süre sonra tutuklama salgını Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası kurucuları ve mensuplarına uzayacaktır.

Kazım Karabekir, Ali Fuat Cebesoy, Refet Bele ve Bekir Sami Bey de bu fasileden tutuklanıp mahkeme karşısına çıkarılırlar.

Karabekir, biliyorsunuz, Doğu Cephesi’nin kurucusudur. Erzurum Kongresi’nin salimen toplanmasını sağlamış, Mustafa Kemal’i

Öncüdür yani...

Cebesoy da, milli mücadele’nin öncü isimlerindendir. Rusya’yla ilişkileri kurmuş ve yürütmüştür.

Refet Bele de, 1922 yılında İstanbul’u İngilizlerden teslim alan orduya kumandalık etmiştir.

Listede, “milli mücadele” döneminde defalarca Başbakanlık yapmış Rauf Orbay’ın da ismi yer almaktadır ama yurtdışına kaçtığı için gıyabında tevkif kararı çıkarılır, yargılanır ve 10 yıl hapis cezasına çarptırılır.

Sonra ne mi olur?

İstiklal Mahkemesi’nin “iki numaralı” yargıcı Kılıç Ali’nin hatıratında yazdığına göre, mahkeme üyeleri bu tutuklamaların orduda infiale yol açtığını, İsmet Paşa’nın da durumdan rahatsız olduğunu Mustafa Kemal’e iletirler.

Mustafa Kemal, yargıçları azarlar ve “gereğinin yapılmasını” söyler.

Kel Ali yediği zılgıt üzerine pencereden atlayarak kaçar.

Ertesi gün de gereğini yapar ve bir tutuklama kararı da İsmet Paşa için çıkarır.

Fakat, bu kararı vicahiye çeviremez.

Çünkü İsmet Paşa’yı seven “askerler” ültimatom vermişlerdir. Böylece tutuklama kararı akim kalır.

Alakası yoksa bile, iki olay arasında hafif tertip bir benzerlik var. Bazen yargının ilgi alanı, ilginç bir şekilde genişleyebiliyor.

Neyse, “Bekir’inki” diyordum. Kaynamasın...

Hatırlayacaksınız, Cumhuriyet gazetesi yazarı Bekir Coşkun, Abdullah Gül için, “Benim cumhurbaşkanım değil” demişti.

Nihayet Bekir’inkiyle tanıştık.

Daha doğrusu, Bekir’in Cumhurbaşkanı’yla, yıllar sonra da olsa, teşerrüf edebildik.

Bugüne kadar sadece bir tek gecede (Ergenekon sanığı Tuncay Özkan’ın gecesinde) gördüğümüz; hiçbir etkinliğe, hiçbir açılışa, hiçbir törene katılmayan; yurtiçi ve yurtdışı gezilere gitmeyen; deprem, sel ve yangın felaketlerinde ortalıkta görünmeyen; Cumartesi ve Pazar günleri Çankaya’ya kapanıp dış dünyayla irtibatını kesen ve hatta demeç bile vermeyen; Başbakan’la olağan görüşmelerini “görev görüşmesine” çeviren ve de 2001 krizinin başlatıcısı olan 10. Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, önceki gün Bekir Coşkun’un “yazı-resim” sergisinde görülmüş...

Kemal Kılıçdaroğlu da oradaymış.

Bekir, duygulu bir konuşma yapmış ve “kovulduğu köyleri” anlatmış.

Konuşmaya nasıl başladığını tahmin ediyorsunuzdur... Fikri takip melekelerimize güvendiği için, “Sayın Cumhurbaşkanım, benim Cumhurbaşkanım” diye girmiş...

Konukları da alkışlamış.

Hepsine aferin. Çok iyi etmişler.

Bu “kıssa”dan illa ki bir “hisse” çıkarıp konuyu bağlamak gerekiyor ama bu defa “ucu açık” kalsın istiyorum.

Siz Ahmet Necdet Sezer, Kemal Kılıçdaroğlu ve Bekir Coşkun isimlerinin yanına dilediğiniz sözcükleri ilave edebilirsiniz. Maksat hasıl olacaktır.