Özel okullar, özel okulculuk ülkemiz Türkiye’de eğitimin geleceği için hem nicelik hem de nitelik açısından çok önemli.

Nicelik açısından durum aşikar; özel okulculuğun bugünkü yüzde ikilik payını kısa vadede bile yüzde yirmilere, otuzlara çekmemiz gerekiyor ve bu yapılabilir bir şey.

Daha zor ve önemli konu özel okulculuğun nitelik sorunu.

Daha doğrusu meseleyi başlıktaki gibi koymak, “Türkiye’de özel okul var mı ?” sorusunu tartışmamız gerekecektir.

Özel okulculuk sadece bir “sahiplik” meselesi midir?

Türkiye’de mevcut özel okullar sisteminde çocuklar daha küçük sınıflarda okumaktadırlar, daha çok sosyal faaliyet yapabilmektedirler, buna zaten kimsenin itirazı olamaz.

Ancak eğitimde üniformite, yeknesaklık, Milli Eğitim Bakanlığı’nın, Talim ve Terbiye Dairesi’nin A’dan Z’ye vesayeti, mutlak kontrolü, anlamsız ve çağdışı dayatmaları sürdüğü sürece gerçek bir özel okulculuktan bahsetmek mümkün müdür?

Doğrudur, devletin, sistemin eğitimin bütünü üzerinde, devlet ya da özel, mutlaka bir norm kontrolü olacaktır ama bu kontrolün bu aşamalara kadar uzanması şart mıdır?

Devlet kendine ait okullarda istediği düzenlemeyi yapabilir, kimsenin itirazı olamaz.

Ancak, konu özel okulculuğa geldiğinde, devletin denetimi, norm belirlemesi ilkesel düzeyde Anayasa’nın ikinci maddesinde ifadesini bulan demokrasi, laiklik ve sosyal hukuk devleti ilkeleriyle ve ülkenin toprak bütünlüğü ile sınırlı olmalıdır.

Türkiye’de ise durum hiç de öyle değildir.

Sabahları çocuklara söyletilen andımızdan, saçma sapan milli güvenlik bilgisi derslerine, tarihte hep bizden kat ve kat kalabalık ve daha iyi donatımlı orduları perişan edişimizden, kimsenin okuma alışkanlığı bile edinemediği edebiyat derslerine kadar süren resmi dayatmacılıkların gerçek bir özel okulculukla anlamlı bir birlikteliği düşünülemez.

Türkiye’de özel okulculuk gelişecek ise, bu gelişme mutlaka ama mutlaka müfredat, hoca, ders kitabı seçiminde özel okulların bağımsız değil ama özerk karar alabilmeleri ile mümkün olabilecektir.

Bağımsızlıkla özerklik arasındaki farkı da Anayasa’nın ikinci maddesinin bağlayıcılığı belirler.

Gerçek özel okulcuların, eğitimcilerin de orta vadede “sahiplik” ile yetinmeyeceklerini, anayasal sınırlar dahilinde eğitim özerkliği isteyeceklerini düşünüyorum, umuyorum.