Oğlum büyüdükçe bana kişiler arası iletişim konusunda dersler vermeye başladı: “Anne ikimiz de aslında aynı şeyi söylüyoruz ama birbirimizi hiç anlamıyoruz.”

Anne, bu sabah gittiğimden daha farklı döndüm eve!” dedi Kerem. “Hah” dedim içimden, “Şimdi sıkı bir diyalektik dersi geliyor galiba!” Ben ne olacak diye beklerken Kerem çantasını çıkarıyor ve bana komutlar veriyordu. “Gözlerini kapat ve ben aç deyinceye kadar açma! Kapalı, kapalı, kapalı, açık!” Gözlerimi açtığımda karşılaştığım, oğlumun kocaman bir mağaranın girişine benzeyen, olabildiğince açık ağzıydı. Meğer, üçüncü dişi düşmüş bizimkinin. Tam o anda, sabahki diyalogumuzu hatırladım. Kerem dişlerini fırçalamaya başlıyor, rötüşları ben yapıyorum.

- Aaanne, dişimi acıttın yine!

- Afedersin oğlum. Galiba, yine bir dişin çıkıyor!

- Hayır anne, yine dişim çıkmıyor, öndeki dişlerimden biri sallanıyor!

- Diş çıkması hem yeni bir dişin geldiğini anlatmak için kullanılabilir, hem de sallanan dişin düştüğünü anlatmak için. Ben de dişinin sallandığını ve düşeceğini kastetmiştim.

- O zaman anne, ikimiz de aynı şeyi söylüyoruz ve birbirimizi anlamıyoruz!

Haaaayııır, sabah sabah kişiler arası iletişim sorunları üzerine dersler almaya hazır değilim. Hele yakında beş yaşına basacak oğlumdan, hiç. O yüzden “Haklısın oğlum bu aslında birçok insanın sorunu! Hadi geç kalıyorsun, çantanı al bakalım!” deyip konuyu kapattım.

Küçük kız başka konuyu açtı, “Anne ben de geç kalıyorum, çantam nerede!”

Abisi bir süredir yaz spor okuluna gidiyor. Çok da mutlu, yüzüyor, tenis, futbol ve basketbol oynuyor, dans ediyor. Neler yaptığını ondan mı öğreniyoruz? Hayır elbette. Öğretmenleri anlatıyor. Çünkü Kerem yine “Aman anne, bunları konuşmayalım şimdi” havalarında. Bazen fena halde gıcık oluyorum. İnsan çocuğuyla bu yaşta iki çift laf edemeyecekse ergenlikte ne yaşayacak merak ediyorum? Hemen tecrübe sahibi bir iki arkadaşa başvurmalıyım.

EĞLENCESİ BİTİYORMUŞ

Yaz okulu demişken bir süredir evde kalmanın keyfini çıkaran oğlum, ilk bir iki sabah hiç beklemediğim tepkiler verdiği okula çok çabuk alıştı. İlk günler ağlamış kapısından girerken.

 “Ben bu kadar uğraşayım özgüveni olsun, yeni ortamlara rahat alışsın diye, sen ağla e mi oğlum!” dedim Hakan bunu anlatınca.

Neyse yeni çevresine alışması iki gün sürdü. Üçüncü gün onu almaya gittiğimizde, bizi gördüğüne hiç de sevinmedi. Başkasının çocuğu annesinin kucağına atlıyor, Kerem sırtını dönüp oyuna devam ediyor. “Ah, çocuk işte, gelmek istemiyor galiba!” diyerek durum toparlamaya çalıştım ama gelin bana sorun.

O gün eve gelince “Bizi gördüğün zaman sevinmiyorsun galiba oğlum!” deyince aldığım cevap vurdu beni. “Aslında evet anne çünkü orada çok eğleniyorum!” “E biz gelince eğlence mi bitiyor?” diye sorma gafletinde bulundum. Cevap tek kelimeydi: “Evet!”